Blog

Op naar het riool!

‘’Wat vinden jullie meiden eigenlijk van de verhuizing?’’ Dat maakt ons natuurlijk helemaal niks uit. Hard en onverschillig als wij als ouders zijn hebben ze geen keuze en dulden we geen tegenspraak. We gaan verhuizen. Punt! Ze hebben twee gehandicapte broertjes en die gaan voor. Altijd!

Ok. Back to reality…. Natuurlijk maakt het ons wel uit wat de meiden er van vinden. En natuurlijk houden we bij iedere stap in het proces rekening met álle vier de kinderen. Maar heel eerlijk, ze hebben inderdaad geen keuze. We gaan naar het riool.

Herfstvakantie 2018. Lekker een midweek weg met opa en oma dachten de meiden. Helaas, het zou niet draaien om zwemmen en spelletjes spelen. Zes huizen bekijken, dat was het plan!  Niet lekker mogen keuvelen in je pyjama maar om 8.30u in de auto zitten voor de eerste bezichtiging. Dat was niet exact wat de meiden zich van de vakantie hadden voorgesteld. De sfeer zat er de eerste ochtend ook gelijk lekker in. Tel daar bij op dat er flink wat kilometers gemaakt moesten worden en het bekijken van een huis voor hen steevast te lang duurde (‘’Duurt het nog laahaang?!’’).

De huizenkijkvakantie was een succes. Op weg naar huis in de auto begonnen de onderhandelingen en al snel was de woonboerderij gekocht. En daarmee begon het. Het meest oneerlijke stomme, gemene en belachelijke plan van twee ouders die echt niet goed wijs zijn. Zonder toestemming van de dames hadden we een huis gekocht dat lelijk, oud en gewoon stom was. ‘’Jullie zijn echt gek geworden!’’. Vanaf dat moment werd er niet meer gesproken over ‘het huis’ maar ‘het riool’.

Er kwamen vragen, verwijten en ongecensureerde (ongevraagde) meningen. De meiden gingen allerlei fases door. Eerst was daar, héél eventjes, het enthousiasme. ‘’Krijgen we dan een grotere trampoline?!”.  Al snel ging dat over in verdriet en boosheid. “Jullie hebben echt het lelijkste huis ooit gekocht!’’ en ‘’Geniet je er van om je kinderen dit aan te doen?’’. Maar ook ‘’Jullie denken echt alleen maar aan Stéan en Thorben!‘’ Tja, als zij er niet waren geweest waren we waarschijnlijk nooit aan dit avontuur begonnen…

Maar nu…. ‘’Wat vinden jullie meiden eigenlijk van de verhuizing?’’ kunnen we na een half jaar met een grote glimlach beantwoorden. Ze vinden het nu bíjna net zo leuk als wij. Het riool wordt alleen nog maar voor de grap of in een boze bui gebruikt. Ze vinden het spannend maar ze krijgen er steeds meer zin in.

Ondanks tegenslagen en hobbels op ons pad bekijken wij het leven graag van de positieve kant.  De meiden laten zien dat zij dat ook kunnen en doen.  Ze hebben het allebei allesbehalve naar hun zin op school. Geregeld zeg ik dan ook ‘’Nog even doorbijten meiden, volgend jaar zitten jullie allebei op een nieuwe leuke school.’’ Steevast is de reactie ‘’Erger dan nu kan het niet worden, dat scheelt!’’. Trots op die meiden van ons. Die komen er wel!

2 Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *