Blog

Naar het Bos

“Dan lijkt het me toch verstandig dat wij hem even op de eerste hulp beoordelen.” Woorden die ik vaker heb gehoord. Met weekendtas loop ik door het huis. Er vanuit gaande dat Thorben zal moeten blijven pak ik vast wat spullen bij elkaar: pyjama, kleding, toiletspullen, medicatie, opladers.

Woensdagochtend 11.00u. Ik heb net gebeld met de kinderneuroloog. Thorben is sinds vrijdag al ziek. Hij heeft koorts en eet sinds zondag niks meer. Nu hij niks eet krijgt hij ook zijn medicatie niet. Die ‘verstoppen’ we namelijk altijd in zijn eten. Hij wordt steeds slapper en ligt alleen nog maar. Van onze blije vrolijke actieve Thorben is weinig over.

In de auto doet Thorben zijn hoofd omhoog en brabbelt een beetje. Zou het dan toch meevallen? Sta ik straks voor joker op de eerste hulp?! Omdat hij wordt verwacht hoeven we niet lang te wachten. Een verpleegkundige stelt een aantal vragen. Hij gaat snel op zoek naar een “plekje in de herberg”. Dat klinkt toch een stuk gezelliger dan ziekenhuis.

Thorben zit ondertussen in zijn rolstoel en weet niet goed wat hij wil. Liggen, hangen, eruit of toch zitten. De kinderneuroloog en kinderarts komen langs. Dat hij moet blijven is al snel duidelijk. We gaan naar het “Bos”. Zo snel mogelijk moet hij medicatie gaan krijgen via een infuus.

Prikken is bij Thorben moeilijk. Niemand wil hem meer pijnigen dan nodig is dus wordt na twee keer prikken de prikspecialist, de anesthesist, opgeroepen. We pakken onze spullen bij elkaar voor het ritje naar het Bos. Helaas zullen we geen stokken gaan zoeken…. Zijn bed is gearriveerd en ik leg hem erin. Ondertussen heeft Thorben steeds meer aanvallen en weet ik het ook. We zijn niet voor niks gekomen.

Voor de rit naar de afdeling krijgt Thorben noodmedicatie want de aanvallen volgen elkaar heel rap op. In het Bos prikt de anesthesist het infuus en krijgt hij zijn medicatie.

Zijn kamer staat vol. De anesthesist, de kinderneuroloog, de neuroloog in opleiding, de kinderarts, verpleegkundigen. Ze overleggen met mij, met elkaar en maken een plan. Pfff…. We zijn echt niet voor niks gekomen.

De eerste bloeduitslagen komen binnen. Hij heeft een infectie en een veel te laag glucose gehalte. Een hypo dus direct glucose via het infuus.

Vrijdag middag 16.00. Na twee nachten in het ziekenhuis heeft hij minder aanvallen. De koorts is weg maar hij eet en drinkt helemaal niks, is fors afgevallen en slaapt vooral. We hebben een gesprek met de artsen en besluiten: Thorben krijgt een maagsonde. Hopelijk sterkt hij snel aan en gaat hij weer zelf eten en drinken. Want voor we naar huis kunnen moet hij eerst zijn medicatie kunnen innemen.

Dagelijks wordt de weekendtas gevuld door het thuisfront en wachten we op de woorden “Dan mag hij vandaag lekker naar huis toe.”

4 Reacties

  • Wina

    Hoi Femke, Dave en kinders,

    Wat een heftige dagen zijn dit weer voor jullie. Langs deze weg willen we jullie allemaal veel sterkte wensen en hopelijk is Thorben gauw weer in staat om de medicatie binnen te houden. En mag hij gauw weer naar huis.
    Lieve groeten Dick en Wina. En een dikke knuffel voor de kinders.

  • Alice

    Lieve Femke.

    Heb je geweldige site gevonden. Was het kwijt, terwijl je moeder het wel verteld had.
    Een geweldig compliment, zoals je alles schrijft.
    Wij hopen op deze manier jullie wat te kunnen volgen op het grote avontuur naar het noorden.
    Leo en ook ik zullen de bezoekjes van je vader missen en de verhalen , maar begrijpen jullie keuze.
    Wat zal het heerlijk voor de jongens straks zijn en ook jullie geweldige dochters ( leuk om te lezen hoe ze reageren )zullen het best naar de zin hebben. In die heerlijke tuin , grote huis en Oma en Opa naast de deur.
    Wij wensen jullie lieve gezin heel veel succes met de verhuizing.

    Lieve groeten van ons beiden,

    Leo en Alice Lonnee

  • Jessica

    Hi Femke,

    Ik zag het kaartje op keano zijn sleutelhanger (bedankt trouwens) 😊 en ben meteen gaan kijken ,
    Wat heftig allemaal , maar zeker erg leuk om zo toch nog een beetje van Thorben te horen .
    Hij heeft me vandaag zelfs nog gedag gezegd op zijn mooie manier altijd hem even optillen of meelopen aan zijn hand naar de speelgoedhoek 😊 we gaan hem zeker missen vind het een heel mooi en lief kereltje , wens jullie een fijne zomer en veel geluk in jullie droomboerderij 🍀 en ik hoop dat jullie snel duidelijkheid krijGen .

    Groetjes Jessica en Keano

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *