Blog

Mijn zoon is zijn prooi


Verstikkend en ongrijpbaar. Uit het niets, op de meest onverwachte momenten slaat hij toe. En hij heeft het op mijn jongste zoon Thorben gemunt.  

In het zonnetje, voor de tuindeuren zit Thorben op zijn speelkleed. Hij zit op zijn knieën voor zijn stapel-ballenbaan. Eindeloos lang kan hij hier mee spelen. Iedere keer opnieuw de bal er door heen zien gaan staat garant voor een hoop plezier. Wanneer de bal beneden is komt er geluid uit de baan en knippert er een lampje. Hij fladdert, geeft de bal een applaus en lacht hardop. Ik loop even naar de keuken. Opeens is het stil. Zo’n stilte waarvan je weet dat hij niet pluis is. Ik gooi de theedoek op het aanrecht en loop naar Thorben. Zijn lippen zijn al blauw, zijn gezicht is grauw en wit en hij smakt terwijl hij vooruit staart.

Shit, hij is er weer. Uit het niets heeft hij hem besprongen. 

Ik kijk op de klok, 13.36u. Ik zit inmiddels op mijn knieën naast hem op de grond. Heerlijk in het zonnetje maar genieten is er niet bij… Thorben wordt stijf als een plank en valt tegen me aan. Ik leg hem op de grond en kijk weer op de klok. Het is 13.37u, ik begin hem te filmen. Niet omdat dit de momenten zijn die ik later graag nog eens terug kijk maar omdat zijn kinderneuroloog dat wel graag doet. 

Boven hoor ik zijn zussen lachen, hopelijk blijven ze daar nog even. Ze zijn al vaak genoeg getuige geweest van de bijna dood aanblik van hun broertje…

Thorben heeft inmiddels het schuim op zijn mond staan. Zijn armen gaan in slow motion verstijfd de lucht in en zijn ogen draaien weg. 13.39u. ‘’Waar ligt de noodmedicatie?’’ flitst het door mijn hoofd. “Jochie, ben je al weer terug?” Daar gaat weer een arm. Altijd die eeuwige twijfel of ik de noodmedicatie zal gaan gebruiken. 13.41u.

Dan laat hij hem los, hij trekt zijn klauwen in en verdwijnt net zo stil als hij kwam.

Thorben neemt een diepe zucht en gromt. Zijn lippen krijgen langzaam weer kleur en hij draait zich opzij. Hij is nog niet helemaal bij en slap. Ik stop met filmen en til hem op. Zestien kilogram slap lijf. Ik denk dat ik best goed zou zijn in gewichtheffen. 

Liggend op de bank kijkt hij recht door me heen en smakt. Gaat hij nu nog een keer? 13.44u. Thorben doet zijn ogen dicht en valt in slaap.

Gelukkig, hij heeft niet opnieuw toeslagen. 

12 Reacties

  • Marsha

    Ach, arme jij en arme Thorben. Hoopte zo dat het deze vakantie uit zou blijven na jullie laatste twee weekse kerstvakantie! Hopelijk blijft het bij deze ene, zo onvoorspelbaar zo niet leuk! Geef hem een dikke kus van mij en neem er zelf ook eentje

    • Femke

      Dat hadden wij ook gehoopt maar helaas bleef het er niet bij een. Gelukkig nu weer in goede doen. Hij wil iedere dag naar groep Blauw 😂

  • Esther

    Ach Femke, wat vreselijk moet die aanblik zijn als het monster je kostbare kind grijpt. Je hebt het zo beeldend beschreven dat ik het zelf bijna voor me zag. Wat moet dat pijn doen aan je moederhart! Jij bent zeker een gewichtheffer. Maar wel een heel moedige!
    Lieve groet,
    Esther

  • Florence

    Lieve Femke,
    Op een zonnige vakantiedag in juli greep “hij” Thorben. Wij waren er allemaal getuige van. Hoe durfde “hij”? Het was een dag die ooo zo mooi begon. Alle kindjes speelden zonder iets te vermoeden bij ons op het kampeerterrein toen “hij” daar onverwachts gemeen toesloeg. We schrokken allemaal. We waren stil en de tranen stonden bij velen in de ogen. Machteloos sta je als volwassen mens te kijken hoe een kind voor de zoveelste keer zich letterlijk van zijn aanvaller los wil rukken. Vechten, dat is wat hij doet. Een kind, een onschuldig manneke, wat niet anders weet dan wanneer “het” gevoel hem overkomt, te moeten knokken. Jij en Dave bleven zo rustig. Dat gaf ieder vertrouwen dat het goed zou komen. Die rust die jullie uitstralen zorgt er voor dat Thorben wéét dat hij het kan! Zo jong nog en al een zware taak hebben op deze planeet, namelijk; Vechten om bij jullie te blijven!
    Een fantastisch gezin zijn jullie! Prachtig voorbeeld voor andere mensen. Jullie kunnen ondanks tegenslagen er iets heel moois samen van maken! Dat is pas kracht! Liefs van ons allemaal uit Frankrijk! Florence

    • Femke

      Lieve Florence,
      Wat een ontzettend lief bericht. Tranen in mijn ogen… Wij bleven rustig maar konden dat ook omdat jullie ons met zoveel liefde bijstonden en praktische hulp gaven: Jesse die mee ging naar het ziekenhuis en alles vertaalde, de maaltijd die jullie verzorgde voor Dave en de kids toen ik met Thorben in het ziekenhuis lag). Door steun van lieve mensen om ons heen lukt het ons! Dikke kus voor jullie allemaal 😘

  • Fien Egberts

    Femke,

    wat mooi om je blog te lezen super om zo even in jullie bijzondere leven een kijkje te mogen nemen.

    Je bent een topper. Succes met je kanjers.

    Fien

  • Dennis

    Dit vergt bijzonder veel kracht om dit soort klappen aan te kunnen Femke. Zo mooi om te zien en te lezen dat jullie als gezin gezamenlijk Thorben hier doorheen helpen met onvoorwaardelijke liefde.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *