Blog

Kun je dat wel vragen?!

‘’Hoe fantastisch zou het toch zijn om zo te kunnen wonen?’’.  Zei ik dit echt hardop?! Ik schrok van mijn eigen woorden en keek opzij. Dave had een glimlach op zijn gezicht en beaamde dat dit geweldig zou zijn. Wat begon met een vraag die ik hardop aan mezelf stelde werd een inspirerend gesprek over een mogelijk avontuur.

Auto’s en fietsers die ons passeerden hadden geen idee van het gesprek in die volgepakte auto. (Ja, zelfs voor een weekendje weg zit de auto volgestouwd…). Lang leve de mp3 spelers met koptelefoons. De meiden genoten van hun muziek waardoor we vrijuit konden praten. En de jongens, tja ‘ieder nadeel heb zijn voordeel’. Zij hadden geen idee waar dit over ging. Wij fantaseerden er lustig op los terwijl  Stéan ons enthousiast wees op alle tractoren die hij zag. Als iemand dit avontuur geweldig zou gaan vinden?!

Al pratende genoten we van de prachtige omgeving toen ik plots een ‘Te Koop’ bord in een tuin zag staan. Nieuwsgierig zocht ik op Funda naar het betreffende huis. Waaaat?! De prijs van het huis dat te koop stond was ongelooflijk. In Amsterdam kun je er nog geen garage voor kopen…. De prijs, de ruimte. Een huis met een erf waar onze jongens veilig zouden kunnen buiten spelen. Deze onbekende droom leek financieel nog haalbaar ook!

Er was één gigantisch grote maar. Mijn ouders… Even oppassen tijdens een oudergesprek op school, Stéan een uurtje ophalen, niks is ze te gek. Dit avontuur zou geweldig zijn maar hen achterlaten… Nederland is niet zó groot maar toch. Of…. Er was natuurlijk nog een andere mogelijkheid. Een briljant idee vond ik zelf. Dave keek me niet eens vragend aan terwijl het toch een hele stap is. Eerlijk is eerlijk, ik weet niet of ik zo enthousiast was geweest als hij dit aan mij had voorgesteld… Pratend en ondertussen speurend op het web reden we verder.  Wat bleek?! Er waren mogelijkheden zat! Jubelend zaten we in de auto. Daar moesten we het dan maar eens met opa en oma over gaan hebben. Alhoewel, kun je dat wel vragen?!

De volgende dag was ik bij mijn ouders. Nauwelijks binnen stak ik van wal. ‘’Mam, we willen verhuizen naar een woonboerderij met een stuk grond erbij zodat de jongens veilig en vrij buiten kunnen spelen. Wat denk je daar van? Zouden jullie mee willen verhuizen?’’  We hadden eigenlijk afgesproken het idee de komende tijd even te laten bezinken maar dit voelde net als zwanger zijn, niet geheim te houden. Natuurlijk zag ik de verschrikte blik bij mijn moeder. Maar ik zag ook enthousiasme. ‘’Ik ga het er snel met je vader over hebben.’’

Als je iets wilt moet je actie ondernemen. Dat motto heb ik blijkbaar niet van een vreemde. De volgende dag belde mijn moeder op. Zonder intro en al lachend ‘’Je hebt je vader een slapeloze nacht bezorgd en hij is al begonnen met het opruimen van zijn kantoor en de zolder. Natuurlijk gaan we mee!’’. Tranen in mijn ogen van geluk en zo blij dat we het gevraagd hebben!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *